Hölderlin, Aan de Parcen

An die Parzen

Nur Einen Sommer gönnt, ihr Gewaltigen!
   Und einen Herbst zu reifem Gesange mir,
      Daß williger mein Herz, vom süßen
         Spiele gesättiget, dann mir sterbe.

Die Seele, der im Leben ihr göttlich Recht
   Nicht ward, sie ruht auch drunten im Orkus nicht;
      Doch ist mir einst das Heil’ge, das am
         Herzen mir liegt, das Gedicht gelungen,

Willkommen dann, o Stille der Schattenwelt!
   Zufrieden bin ich, wenn auch mein Saitenspiel
       Mich nicht hinab geleitet; Einmal
         Lebt ich, wie Götter, und mehr bedarfs nicht.



Aan de Parcen

Nog slechts één zomer gunt, gij geweldigen,
    En één herfst meer tot rijp een gezang nog mij,
       Dat williger van hart, van 't zoete
           Spelen verzadigd dan, ik zal sterven.

De ziel toch die in 't leven haar god'lijk recht
    Niet werd gedaan ook rust in de Orcus niet;
        Is echter eens het heil'ge, wat ter
           Harte gaat, het gedicht gelukt mij

Wees welkom dan, o stilte van 't schimmenrijk,
     Tevreden ben ik, ook als mijn snarenspel
         Mij niet omlaag zal leiden, eenmaal
             Leefd' ik als goden, en dat volstaat ons.