Shakespeare, Vrees niet meer de hitt' der zon

FEAR NO MORE THE HEAT O’THE SUN

Fear no more the heat o' the sun;

  Nor the furious winter's rages,

Thou thy worldly task hast done,

  Home art gone, and ta'en thy wages;

Golden lads and girls all must,

 As chimney sweepers come to dust.

Fear no more the frown of the great,

  Thou art past the tyrant's stroke:

Care no more to clothe and eat;

  To thee the reed is as the oak:

The sceptre, learning, physic, must

 All follow this, and come to dust.

Fear no more the lightning-flash,

  Nor the all-dread thunder-stone;

Fear not slander, censure rash;

  Thou hast finished joy and moan;

All lovers young, all lovers must

Consign to thee, and come to dust.

[ No exorciser harm thee!

  Nor no witchcraft charm thee!

Ghost unlaid forbear thee!

  Nothing ill come near thee!

Quiet consummation have;

And renowned be thy grave!]

VREES NIET MEER DE HITT’ DER ZON

Vrees niet meer de hitt’ der zon,

Sneeuw noch storm hoeft ge meer schuwen,

Ge hebt volbracht wat g’ hier begon,

Huiswaarts ging, het loon het uwe;

Gouden jeugd en schoonheid keert,

Als schoorsteenvegers, tot stof weer.

Vrees niet meer de frons des vorst’,

 Niet meer horig aan diens rijk.

Naaktheid ducht voortaan noch dorst,

 Voor u het riet is als de eik.

De kroon, heelkunst, wat werd geleerd,

 ’t Al keert, als gij, tot stof eens weer.

Vrees niet meer de bliksemschicht,

 Noch de schrikwekkende donder,

Vrees geen laster, oordeel licht;

 Kennend vreugde en smart, wees zonder,

Al wie bemind wordt nú nog teer,

 Eerlang als gij tot stof keert weer.

[Geen duiveluitdrijver store u!

 Of geesten onbezworen u!

Dat geen magie doe schade u!

 Verwijd’re zich het kwaad van u!

Maar dat ge in alle rust verteer’,

 En dat uw graf worde geëerd.]

William Shakespeare (Cymbeline, Act IV, Scene 2)

(In het toneelstuk richten twee jongemannen dit gedicht aan een gestorven meisje.)