dinsdag 4 maart 2014

Shakespeare, Sonnet 66



Tired with all these, for restful death I cry,
As to behold desert a beggar born,
And needy nothing trimm'd in jollity,
And purest faith unhappily forsworn,
And gilded honour shamefully misplaced,
And maiden virtue rudely strumpeted,
And right perfection wrongfully disgraced,
And strength by limping sway disabled
And art made tongue-tied by authority,
And folly, doctor-like, controlling skill,
And simple truth miscalled simplicity,
And captive good attending captain ill:
   Tired with all these, from these would I be gone,
   Save that, to die, I leave my love alone.



Dit alles moe, wens ik de rust des doods,
Ziende verdienste gaan als bedelaar,
En loze leegheid opgedirkt en groots,
En zuiv’re trouw beschouwd als een bezwaar,
En purperdracht die vals’lijk fielten kleurt,
En maagdendeugd verpatst onguur,
En fijne vervolmaaktheid grof besmeurd,
En sterkte invalide door corrupt bestuur,
En kundigheid gemuilkorfd door gezag,
En zotheid kennis nemende de maat,
En waarheids eenvoud als ‘naïef’veracht,
En slaaf Goed luisterend naar meester Kwaad:
   Dit alles moe, ging ’k van dit al graag heen,
   Ware ’t niet: in ’t graf laat ik mijn lief alleen.



Geen opmerkingen:

Een reactie posten